Na światowy Dzień Pluszowego Misia proponuję prostą i wyrazistą historię dla najmłodszych opowiedzianą przez samotnego misia, który nie chce być sam, szuka bliskiej osoby i znajduje ją w świecie dzieci. Bo nie tylko z racji wzrostu blisko dzieciom do wielu spraw, blisko do ziemi, więc dosłownie łatwo odnaleźć im to, co zgubione, postawione przez innych, blisko do prawdy, bo jest prostsza niż kłamstwa, blisko do wrażliwości, bo jest pierwotna i niewyuczona.

Wyrabianie empatii, a więc świadomego/bezinteresownego zaangażowania w życie innych ludzi ma swoje fundamenty już w życiu przedszkolnym i wczesnoszkolnym. O to, by być asertywnym, rozumiejącym siebie i swoje potrzeby, bronić swego zdania i myśleć dobrze o sobie, dbają dorośli obcujący z dziećmi (rodzice, rodzina, nauczyciele) w pierwszej kolejności. Ale zaraz obok w parze powinny iść postawy wrażliwości na innych. Wtedy możliwe będzie wychowanie pokolenia ludzi, którzy powiedzą o sobie „Jestem świetnym człowiekiem, pracownikiem, ale mój kolega, moja koleżanka, z pracy, z uczelni, z sąsiedztwa, też jest świetna/świetny”. Możliwe będzie również współżycie ludzi, którzy nie boją się reagować na krzywdy innych, niosąc szlachetną pomoc i emocjonalne wsparcie.

Przygotowanie

1. Nauczyciel zaprasza dzieci do zabawy. W rytm muzyki chodzą po sali, patrzą na swoje stopy, gdy muzyka cichnie, spoglądają w oczy najbliższej osobie i mówią dobre słowo: Cześć, jak się masz? Miło Cię widzieć!
2. Po kilkukrotnym powtórzeniu zabawy dzieci zabierają przyniesione przez siebie misie i powtórnie chodzą rytmicznie po sali, patrząc na swoje stopy, gdy muzyki cichnie, misie „witają się ze sobą”.
3. Po skończonej zabawie dzieci siadają wraz z misiami w kole na dywanie, nauczyciel pyta, jak czuły się misie w zabawie, czy łatwo jest chodzić ze wzrokiem spuszczonym w ziemię, kiedy ludzie tak chodzą? A co czują, gdy patrzą sobie w oczy?
4. Nauczyciel wyjaśnia cel zajęć: z okazji Święta Pluszowego Misia zatroszczymy się o naszych przyjaciół i razem z nimi posłuchamy pewnej historii.

Realizacja

1. Przed czytaniem nauczyciel pokazuje okładkę książki „O Misiu, który szukał przyjaciela” i pyta dzieci, co na niej widzą. (na okładce znajduje się sylweta misia). Następnie razem otwierają książkę, mówiąc słowa rymowanki (dzieci jak echo powtarzają za nauczycielem): Hop siup i tralala, każdy dzisiaj misia ma. Hop skok cela trela, misiu szuka przyjaciela. Książkę razem otwieramy i przyjaciół poszukamy.
2. Nauczyciel czyta pierwszy rozdział opowieści, w którym dzieci poznają samotnego misia, który wyrusza na poszukiwanie towarzysza na dobre i na złe. W zależności od możliwości koncentracji grupy wiekowej, kolejne rozdziały można w dwuzdaniowym skrócie opowiedzieć bądź przeplatać czytanie opowiadaniem, a ostatni rozdział książki znowu przeczytać. Za każdym razem należy pokazywać dzieciom ilustracje Joanny Bartosik, które znajdują się na każdej stronie książki i bardzo często zajmują znaczną część powierzchni kartki, czyniąc z czytania łatwiejsze zadanie, bo oprócz słuchanego tekstu dziecko wpatruje się w obrazy z książki, które są na tyle otwarte, by pozostawić przestrzeń na wyobraźnię dziecięcą, i na tyle spójne, by przytrzymać uważność dzieci na tekście.
3. Po skończonej sesji czytania nauczyciel pyta dzieci, jak się czują ich misie, jak podobała im się historia.
4. Nauczyciel zaprasza do wykonania prostej zabawki w japońskiej technice origami. Dzieci wykonują samoloty, koszyczki bądź inne cuda, składając papier.
5. Dzieci proponują zabawy, w których mogłyby się pobawić wspólnie z misiami.

Podsumowanie

1. Nauczyciel prosi dzieci, by swoimi słowami powiedziały, kim jest przyjaciel oraz czy uważają, że są przyjaciółmi dla swoich misiów.
2. W podsumowaniu nauczyciel wręcza każdemu dziecku kartkę. Dzieci rysują autoportret z misiem, przygotowują galerię obrazów.

autor: Małgorzata Swędrowska

źródło: Pedagog w Klasie … Wiedza i Praktyka, Warszawa 2023