Zajęcia edukacyjno-terapeutyczne o zającu w kontekście tradycji Wielkanocnych w Polsce:

Cele:

• Poznawanie cech, zwyczajów oraz środowiska życia zająca.
• Czytanie/słuchanie ze zrozumieniem.
• Sesja relaksacyjna, mindfulness, wizualizacja.
• Rozwijanie umiejętności poznawczych.
• Kolorowanie.
• Uwaga, uważność.
• Terapia poprzez obserwację przyrody.
• Ćwiczenia językowe.
• Tradycje i zwyczaje związane z Wielkanocą w Polsce.
• Wykonywanie poleceń według instrukcji.

Czytanka:

Zając – Wielkanocny symbol radości

W polskiej tradycji Wielkanocnej zając odgrywa szczególną rolę. Jest symbolem radości, odradzającej się przyrody i nadchodzącej wiosny. Wiele wsi i miasteczek dekoruje swoje stoły, koszyczki i domy zającami z bibuły, drewna czy słomy, aby uczcić tę radosną okazję.

Zając ma swoje charakterystyczne cechy. Jego miękkie futro, długie uszy i krótki biały ogon z łatwością pozwala go rozpoznać wśród innych zwierząt leśnych. W czasie Wielkanocy zające często pojawiają się na kartkach wielkanocnych i w witrynach sklepowych, w formie zabawnych ilustracji, przynosząc uśmiech na twarzach dzieci i dorosłych.

Tradycyjne wierzenia ludowe mówią, że zając to istota pełna energii i radości. Jego obecność w domach i ogrodach podczas świąt Wielkanocnych ma przynosić szczęście oraz zapowiadać nadchodzący czas obfitości i obdarowywania się nawzajem prezentami.

Zając (Oryctolagus cuniculus) to gatunek ssaka należący do rodziny zającowatych (Leporidae). Pochodzi pierwotnie z południowo-zachodniej Europy i północnej Afryki, jednak obecnie jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie, zwłaszcza dzięki introdukcji przez człowieka. W Polsce dzikie zające żyją w lasach w pobliżu łąk i pól.