Dostrajanie się do innych: skuteczne słuchanie

Kierując się słuchem

Cechy:

– słuchanie

– dedukcja

– samokontrola

– koncentracja

Przebieg gry

Grupa siada na środku przyciemnionej pomieszczenie. Wszyscy się wyciszają i zamykają oczy. Prowadzący grę chowa w pomieszczeniu zegar. Każdy z uczestników próbuje zlokalizować zegar, kierując się jedynie słuchem. Dziecko, które najtrafniej wskaże położenie zegara (np. Koło drzwi, na półce z książkami) chowa zegar w następnej kolejce.

Adaptacje

Prowadzący chowa zegar, zanim uczestnicy wejdą do pomieszczenia.

Uczestnicy mają zasłonięte oczy. Na sygnał wszyscy jednocześnie wskazują ręką, gdzie ukryty jest zegar. Prowadzący decyduje, kto wskazał najtrafniej.

Schowaj dwa zegary w dwóch różnych miejscach. Zadaniem uczestników jest zlokalizowanie obu zegarów.

Uczestnicy siedzą z zamkniętymi oczami i próbują rozpoznać jak najwięcej dźwięków, np. Tykanie zegarka, odgłos oddychania, odgłosy z ulicy, bębnienie deszczu o szybę.

Do zastanowienia

Jak łatwo lub jak trudno jest siedzieć całkiem nieruchomo i nasłuchiwać? Co sprawia, że jest to łatwiejsze? Co sprawia, że jest to trudniejsze? Czy usłyszałeś jakieś dźwięki, których wcześniej nie byłeś świadom? Kiedy przydaje się umiejętność zdecydowania, czego słuchamy i ignorowania pozostałych, dochodzących nas dźwięków?

Jakich dźwięków lubisz słuchać? Jakich dźwięków z otoczenia nie lubisz?

Krzyczące karty

Cele:

– słuchanie

– pamięć

– koncentracja

– współpraca

Przebieg gry

Gracze kierują po jednej karcie, przedstawiającej jakiś przedmiot. Każda para ma swoją logiczną parę – pasta szczotkę do zębów, list skrzynkę pocztową, itp. Uczestnicy stają w kręgu i na dany sygnał jednocześnie wykrzykują nazwę przedmiotu, który znajduje się na wylosowanej karcie. Zadaniem jest odnalezienie swojej pary.

Adaptacje

Uczestnicy odnajdują przeciwieństwa, np. góra – dół, mały- duży, gorący – zimny.

Gracze odnajdują dwóch innych graczy, którzy wylosowali karty z tej samej kategorii, np. Szczęśliwy, podekscytowany, wesoły.

Połowa grupy losuje karty z pytaniami typu „Dlaczego dziewczynka się śmieje?”, druga połowa losuje karty z odpowiedziami, np. „Ponieważ kolega opowiedział jej dowcip”.

Do zastanowienia

Czym różni się „odbieranie dźwięków” od „słuchania”? Jak poznasz, że ktoś usłyszał, co powiedziałeś? W jaki sposób okazujesz, że słuchasz? Co ludzie mówią, żeby pokazać, że kogoś słuchają?

Deborah M. Plummer

źródło: Jak kształtować umiejętności społeczne…, 2010

#arkusze #ASD #autyzm #BożeNarodzenie #ciekawostki #czytanie #edukacja #ekologia #emocje #empatia #integracja #jesień #kolorowanie #kolory #kreatywność #lato #lekcja #logiczne #logopedia #matematyka #mindfulness #mózg #percepcja #przedszkole #przyroda #psychologia #rewalidacja #rozwój #scenariusz #scenariusze #sensoryka #storytelling #szkoła #toksyczni #uwaga #uważność #wiosna #zabawa #zabawy #zajęcia #zajęciaspecjalistyczne #ZespółAspergera #zwierzęta #ćwiczenia #żłobek


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: