Toksyczni: Wywoływanie poczucia winy – grzech pierworodny

2. Toksyczni: Wywoływanie poczucia winy – grzech pierworodny

Wywoływanie poczucia winy

Grzech pierworodny

Od zarania ludzkości, od chwili stworzenia pierwszego człowieka – Adama poczucie winy i wiktymizacja towarzyszą rodzajowi ludzkiemu. Pierwsze poczucie winy zrodziło się w Adamie, dlatego, że posłuchał Ewy i zjadł zakazany owoc. Wówczas Adam zaczął zakrywać ciało: nie mógł już stanąć nagi przed swoim Stwórcą. Z winy Ewy, jak powiada Biblia, Adam upadł.

Gdzie zatem podziała się zdolność Adama do podjęcia decyzji, czy zjeść ten owoc, czy nie? Czy zawiniła Ewa, czy też Adam był ofiarą?

Człowiek, który potrafi się uśmiechać, kiedy sprawy idą źle, już pomyślał na kogo zrzuci winę ~Prawo Jonesa

Nie zdając sobie z tego sprawy, człowiek zaczął wypełniać ów Eden winnymi i niewinnymi, ofiarami i sprawcami, nabierając skłonności do przejmowania cudzych win, przekształcając życie z wolną wolą w życie z poczuciem winy, pełne poświęceń, rytuałów i niepotrzebnych frustracji.

Co się dzieje kiedy człowiek doświadcza poczucia winy? Ogarnia go wrażenie straty. Będzie wygłaszał takie opinie:

  • Nie mam czasu dla siebie.
  • Owszem, lubię to, co robię, ale to jest nic nie warte.
  • Nie mogę tego osiągnąć, moja rodzina nigdy nie zdoła spełnić tego marzenia.

Od chwili gdy jakaś przeszkoda staje ci na drodze do spełnienia planu i stwierdzasz, że nie zdołasz go zrealizować, żyjesz z poczuciem winy. To najbardziej niepożądane uczucie na drodze do osiągnięcia wymarzonych celów. Poczucie winy sprawi, że uznasz, iż nie zasługujesz na dobrodziejstwa, że twoje pragnienie cię przerasta, a w świecie, gdzie każdy człowiek stara się znaleźć dobro dla siebie i do maksimum wykorzystać okazje, ty pogrążasz się w poczuciu winy, pozwalając, żeby inni wzięli to, co należy się tobie.

Samooskarżenie

Samooskarżenie to nieustający wewnętrzny głos, który będziesz słyszeć i który będzie od ciebie żądał wyjaśnień za każde wypowiedziane słowo. To trudny do uciszenia głos powstrzymujący twój rozwój, oddalający cię od celów, głos władczy i uskarżający się, którego nigdy nie zdołasz uciszyć, bez względu na to, co zrobisz, chyba, że umocnisz swe przekonania i determinację. To bezustanne echo. Krótko mówiąc, to grożący ci głos, który zaraz po przebudzeniu umieszcza w twoim umyśle pierwszą negatywną myśl tego dnia:

  • Jak mam to zrobić?
  • Czy to dla mnie nie za wiele?
  • Dlaczego podjąłem tę decyzję?
  • Po co się odezwałem?

To głos, który zamierza żyć w tobie i tylko ty mu na to pozwalasz. Rozlega się w twojej głowie, dręczy cię i podsuwa obsesyjnie jedną myśl: „Nigdy nie będziesz dość dobry, żeby osiągnąć swój cel”.

Niewzruszone przekonania

U ludzi żyjących z poczuciem winy pojawiają się niewzruszone przekonania, nieugięte normy i niemożliwe do osiągnięcia zasady, których ostatecznym celem jest niweczenie sukcesu. Zmuszają człowieka do życia w poczuciu ciągłej klęski.

To myśli, które w ostateczności sprawiają, że wierzysz, iż podstawowym celem twojego życia jest tkwić niezmiennie w jednym miejscu. Takie myśli odwodzą cię od istotnego celu istnienia: rozwijania, pomnażania i realizowania marzeń. Ta myślowa struktura zasadza się na błędach bądź niepowodzeniach, jakie przeżyłeś w przeszłości, i sprawia, że nie pamiętasz żadnej trudnej przeszkody czy okoliczności, którą udało ci się przezwyciężyć.

Przydarza się to nam wszystkim: nie zdając sobie z tego sprawy, poddajemy się nakazom, wewnętrznym i zewnętrznym głosom, sprawiającym, ze stajemy w miejscu, które najbardziej nam odpowiada: na pozycji ofiary lub osoby winnej. Ktoś inny decyduje o naszym życiu, a tymczasem my zrzucamy z siebie ciężar odpowiedzialności za nasze marzenia. W ten sposób osiągamy drugorzędną korzyść obarczania innej osoby winą za nasze błędy i nieszczęścia, czyniąc z siebie biedne ludzkie istoty, zabłąkane i pozbawione odwagi i własnego zdania niezbędnych do decydowania o przyszłości. Kurczowo trzymamy się głosów:

  • Całymi latami rodzice mi powtarzali, że nie mogli studiować, bo się urodziłem.
  • Rodzice mi mówili: „Nie zostawiaj jedzenia na talerzu. W Afryce dzieci umierają z głodu”.
  • Mam poczucie winy, ponieważ wykorzystywano mnie seksualnie.
  • Czuję się winny za rozstanie rodziców.
  • Zawsze wytykano mi błędy i dlatego cały czas miałem poczucie winy.
  • W moim życiu nigdy nie było ojca i to ja musiałem zająć się rodzeństwem. Nie umiałem jednak tego zrobić, więc ponoszę winę za ich obecną sytuację.

To sytuacje, które powstrzymywały nas przed poszukiwaniem szczęścia i dobrostanu, na które zasługujemy. Te cudze błędy wywołują w nas nieustanny brak satysfakcji. Takie poczucie winy żywi się społecznymi nakazami oraz nierozwiązanymi wewnętrznymi problemami, które cały czas mają władzę nad naszym życiem i wywierają na nie wpływ. Niektórzy wychowali się w rodzinach, które uczyniły je odpowiedzialnymi za rozstanie rodziców, utratę pracy przez matkę, która w pewnym okresie postanowiła pozostać w domu, żeby zająć się dziećmi, lub też za zawodowe frustracje swoich nauczycieli. I w ten sposób moglibyśmy wyliczać dalsze ograniczenia, które każda rodzina przekazywała swoim członkom.

Chodzi także o kulturowe przekonania, które nigdy nie pozwoliły ci w pełni czegoś osiągnąć i tym się cieszyć. To wymogi, żebyś cały czas dawał z siebie więcej, a ponieważ nigdy nie mogłeś osiągnąć tego wyznacznika doskonałości, w końcu stałeś się ofiarą, dźwigając winy za które nie jesteś odpowiedzialny.

Musimy zatrzymać się w tym miejscu. To, co postanowiliśmy wysłuchać i uznać za naszą opinię, osłabia nas i powstrzymuje.

Pamiętaj, że „generujemy nasz sukces przez to, co akceptujemy, odrzucamy, postponujemy lub też akceptujemy”.

Kto steruje twoimi emocjami i myślami? Tylko ty. Od twojej decyzji zależy, czy postawisz się w miejscu ofiary, czy będziesz miał władze nad swoim życiem (B. Stamateas, 2021).

źródło: B. Stamateas, Toksyczni ludzie, Bellona, Warszawa 2021

Ciąg dalszy w Toksyczni: Wywoływanie poczucia winy – cudze winy, winy własne, w końcu winy

#arkusze #cyfry #dopasuj #edukacja #ekologia #emocje #godzinawychowawcza #grafomotoryka #integracja #kodowanie #kolorowanki #kolory #kreatywność #kropki #kształty #lato #lekcja #manualne #matematyka #materiały #mindfulness #pedagog #percepcja #pośladzie #przedszkole #psychologia #relacje #rewalidacja #rodzicielstwo #rozwój #scenariusze #socjoterapia #storytelling #szkoła #szlaczki #toksyczni #ukraina #umiejętnościspołeczne #uwaga #uważność #wiosna #wzory #zabawy #zajęcia #zajęciaspecjalistyczne

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s